Hayatım boyunca yolların peşinden gittim; dağlarda yürüdüm, denizin metrelerce altına indim, zor olanı seçtim.
Ama geç fark ettim ki insanın yürüdüğü en uzun yol ne dağlarda ne denizin dibinde; insanın kendine yürüdüğü yoldur.
Çünkü çoğumuz Tanrıdan değil, hayatımızı sessizce yöneten o görünmez tanrıdan, “elalem ne der” tanrısından korkarak büyürüz.
Bağ diye başlayan şey bağımlılığa dönüşür, sevgi diye kurulan düzen bazen insanın kendi cehennemine döner ve insan bir gün durup şunu fark eder: dünyayı dolaşmış ama kendine hiç gitmemiştir.
İşte Beni Kendime Götür, insanın bütün o öğretilmiş korkuları, kalıpları ve görünmez yasaları aşarak kendi sesini yeniden bulma yolculuğudur.
Çünkü bazen en büyük özgürlük, dünyayı fethetmek değil; insanın kendini geri almasıdır.
